163 - ( 1 ) بگمانم از عبد اللَّه بن سنان كه امام صادق ( ع ) فرمود : اگر جز دوست على بر سر فرات آيد و آبش تا دو پهلوى او بر آمده و برق زند و او مشتى از آن برگيرد و گويد بسم اللَّه و آن را بنوشد و گويد الحمد اللَّه براى او مانند خون ريخته و گوشت خوك حرامست . شرح - از مجلسى ره - قوله « قد اشرف مائه على جنبيه » بيان وفور آبست و بىنيازى مردم از آن و توضيح اينكه زيانى از شرب او به كسى نميرسد و حرمتش تنها براى عقيده فاسد او است و خدا نعمت هر دو دنيا را براى مؤمنان آفريده و بر كافران حرامست . 164 - ( 2 ) از سليمان بن خالد گويد : امام صادق ( ع ) به من فرمود : با عمويم زيد چه كرديد ؟ گفتم آنها از وى پاسبانى ميكردند ( يعنى وقتى كه بالاى چوبه دار بود ) و چون شب هنگام مردم كاسته شدند و خلوت شد ما پيكر او را برگرفتيم و در كنار فرات او را ميان يك آب برده به خاك سپرديم و چون بامداد شد اسب سواران بجستجوى او شتافتند و او را يافتند و سوزاندند . فرمود : چرا آهن به او نبستيد و او را در نهر فرات نينداختيد ؟ خدايش رحمت كند و قاتلش را لعنت كند . شرح - از مجلسى ره - قوله « في جرف » جوهرى گفته است جرف آب برده‌ايست كه بر اثر جريان سيل گود شده است و اين خبر دلالت دارد بر جواز ترك دفن و سنگين كردن جنازه و انداختن آن در دريا هنگام ضرورت پايان نقل از مجلسى ره . من گويم زيد بن على بن الحسين عم والامقام امام صادق ( ع ) از علماى مصلح و پرشور آل محمد است كه بمقام لياقت جان بازى در راه حق رسيد و پروانه‌وار خود را در پرتو شمع ديانت و مذهب سوخت و بر حكومت جبار بنى اميه ستم كار شوريد و در راه حق بمانند جدش امام حسين ( ع ) قربانى شد و كار مظلوميت را تا آنجا رسانيد كه جنازه او را هم آتش زدند به حساب اينكه اثر او را محو كنند ولى زنده و پاينده ماند و تا هنوز نام با افتخار او در جهان اسلام بلند و پاينده است ولى دنباله ستمكاران بريد و همه آنان محو و نابود شدند .